Konflikt interesów uzasadnia zwolnienie z art. 52 k.p.?

Konflikt interesów uzasadnia zwolnienie z art. 52 k.p.?

Artykuły, Banking, Compliance/AML, Hot News, MiFID 2 komentarze do Konflikt interesów uzasadnia zwolnienie z art. 52 k.p.?

Konflikt interesów uzasadnia zwolnienie z art. 52 k.p.?

Grzegorz Włodarczyk

Niedawno zapadło precedensowe orzeczenie Sądu Najwyższego, które rzuca nieco odmienne spojrzenie na zagadnienia związane z konfliktem interesów w domu maklerskim i szerzej – także w banku art.70 ust. 2 ustawy o obrocie, czy firmie inwestycyjnej.

Stan faktyczny:

Powód („Powód”) był zatrudniony w domu maklerskim (stanowisko: „naczelnik wydziału rynków zagranicznych”). W rzeczonym domu maklerskim obowiązywał „Regulamin przeciwdziałania konfliktom interesów związanym z dodatkową aktywnością zawodową pracowników” („Regulamin”). Z orzeczenia SN wynika, że zgodnie z postanowieniami Regulaminu pracownicy domu maklerskiego (w tym Powód) zostali zobowiązani między innymi do informowania domu maklerskiego o zamiarze podjęcia dodatkowej aktywności zawodowej oraz o objęciu funkcji w organie statutowym innej spółki (warto dodać, że tego typu obostrzenia występują w znacznej ilości banków i domów maklerskich).

Następnie Powód założył spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, obejmując w niej funkcję prezesa zarządu, jednakże nie powiadamiając domu maklerskiego o tym fakcie (ani o zamiarze założenia spółki)  uznając, że działalność tego podmiotu nie będzie konkurencyjna (w rozumieniu przepisów ustawy – Kodeks pracy) względem domu maklerskiego i dlatego poczuł się zwolniony z wykonania obowiązków informacyjnych przewidzianych Regulaminem, względem domu maklerskiego.

W momencie dowiedzenia się przez dom maklerski o powyższych faktach, zwolnił on Powoda, w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. z powodu naruszenia postanowień Regulaminu przez niepowiadomienie domu maklerskiego o zamiarze podjęcia dodatkowej działalności zawodowej i objęciu funkcji prezesa zarządu w spółce.

Jak można się domyślać z orzeczenia SN, najpierw Powód wniósł pozew do sądu rejonowego, kolejną instancją był sąd apelacyjny, w końcu wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, która to skarga została oddalona.

Warto wskazać na główne tezy Sądu Najwyższego:

  • Rzeczywistą przyczyną rozwiązania z Powodem umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. nie było naruszenie zakazu konkurencji w związku z pełnieniem przez niego funkcji w zarządzie spółki, ale przyczyną tą było niewykonanie obowiązków informacyjnych przewidzianych w rozdziałach 7 i 8 Regulaminu.
  • Czym innym jest bowiem naruszenie zakazu (względnego lub bezwzględnego) wykonywania dodatkowej działalności zarobkowej, a czym innym naruszenie obowiązku zawiadomienia pracodawcy o zamiarze podjęcia (o podjęciu) takiej działalności, którego nałożenie uznaje się za dopuszczalne.
  • Regulaminu obowiązującego w pozwanej spółce nie można uznać za inny rodzaj „regulaminu określającego prawa i obowiązki stron stosunku pracy” w rozumieniu art. 9 § 1 k.p., gdyż nie jest „oparty na ustawie”.
  • W konsekwencji Regulamin nie jest zakładowym źródłem prawa pracy, które obowiązuje w pozwanej spółce.
  • Postanowienia Regulaminu są skonkretyzowaniem obowiązków
    pracowniczych ujętych ogólnie w art. 100 k.p. i dlatego wydanie przez pozwaną spółkę Regulaminu należy zakwalifikować jako zbiorcze polecenie dotyczące świadczenia pracy, wydane przez pracodawcę w formie pisemnej w ramach sprawowania ogólnego kierownictwa nad procesem pracy(podporządkowania pracownika pracodawcy).
  • Zbiorcze polecenie służbowe wydane przez pozwaną spółkę w formie pisemnego Regulaminu „dotyczy pracy” oraz nie jest sprzeczne z przepisami prawa pracy ani z treścią umowy o pracę zawartej między stronami.
  • Pracodawca jest uprawniony, aby zobowiązać pracownika do udzielenia informacji o zamiarze podjęcia oraz podjęciu „dodatkowej aktywności zawodowej”, jeżeli dotyczy to pracy oraz nie jest sprzeczne z umową o pracę oraz prawem, zaś niewykonanie takiego polecenia stanowi naruszenie podstawowego obowiązku pracowniczego, uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę ze skutkiem natychmiastowym.
  • Nałożony na powoda obowiązek informacyjny był bezwarunkowy w tym znaczeniu, że jego wykonanie nie zależało od oceny, czy zamierzona (podjęta) działalność jest konkurencyjna wobec pracodawcy.

Wskazane orzeczeniu Sądu Najwyższego można uznać za precedensowe właśnie dlatego, że zwolnienie Powoda nie dokonało się na gruncie prowadzenia działalności konkurencyjnej ale na gruncie niewykonania obowiązku informacyjnego.

To zaś stawia w nieco innym świetle przepisy MiFID stanowiące o właściwym zarządzaniu konfliktami interesów.

Treść Orzeczenia Sądu Najwyższego: TUTAJ.

Autor

2 komentarze

  1. Joanna 18 lipca 2017 at 15:01

    Czy mogłabym prosić o podanie sygnatury tego orzeczenia?

    • Joanna 18 lipca 2017 at 15:01

      Dziękuję, już doczytałam.

Dodaj komentarz

Back to Top